Margo de Kock, manager Ronald McDonald Huis Maastricht, spreekt op TEDx

Om voor een publiek op TEDx te spreken moet je wel een bijzonder verhaal hebben én een bijzonder mens zijn. Margo de Kock, manager van Ronald McDonald Huis Maastricht, had de eer.

“Studiejaar 1989-1990. Ik loop stage op de afdeling kinderoncologie van het Radboudziekenhuis in Nijmegen. Op mijn afdeling ligt een klein, blond jongetje van vier. Zijn naam is Jules en hij heeft kanker. Vanaf het eerste moment verovert hij mijn hart met zijn guitige koppie. Hij is grappig en bijdehand en heel erg wijs voor zijn leeftijd. En heel erg ziek.

Ik begeleid hem zo goed als ik kan en het is moeilijk om hem los te laten als mijn stage afloopt. Maar ik weet twee dingen zeker: ik wil altijd met zieke kinderen blijven werken. En als ik ooit een kind krijg, noem ik hem Jules. Of haar Juul.

Het is zesentwintig jaar later. Ik werk al meer dan tien jaar als manager van Ronald McDonald Huis Maastricht en mijn jongste dochter is net dertien geworden als ze me vraagt: ‘Mama, waarom heet ik Juul?’ En ik vertel haar over dat jongetje van toen. En dan vraagt ze me: ‘Denk jij dat dat jongetje nog leeft?’ Samen googelen we de naam van Jules. En de allereerste foto die we zien, beneemt me de adem: dit is onmiskenbaar ‘mijn’ Jules, nu dertig jaar oud. Hij is er nog!

Ik zoek contact, we mailen, ik stuur foto’s en krijg een ingescande oude brief terug waarvan ik niet meer wist dat ik hem geschreven had. Zijn ouders hebben alles bewaard uit die voor het gezin zo zware tijd. En dan krijg ik een uitnodiging. Jules is acteur en heeft samen met een vriend een voorstelling gemaakt. Over hun vriendschap, over homoseksualiteit én over kanker hebben als je vier bent.

In april ging ik erheen, samen met mijn dochter Juul. En daar ontmoette ik Jules opnieuw. Na zesentwintig jaar. Dat kleine blonde mannetje dat zo’n grote indruk maakte.”