Vrijwillig verteld

27 juli 2011

Dit jaar is het Jaar van de Vrijwilliger. Het Ronald McDonald Kinderfonds is een van de grootste vrijwilligersorganisaties van Nederland met meer dan 1.500 mensen die zich belangeloos inspannen in een van de Ronald McDonald Huizen, Huiskamers, Vakantie- en Sportlocaties.

Al onze vrijwilligers zijn opgeroepen om in het kader van het Jaar van de Vrijwilliger hun verhaal te vertellen. Welk moment zullen ze nooit vergeten? Welke gasten blijven hen altijd bij? Welke gebeurtenis heeft ze geïnspireerd. Kortom: welk verhaal willen zij 'vrijwillig vertellen'. Op deze pagina leest u de mooiste verhalen.

 De eerste keer clownen in Kinderstad

Ronald McDonald VU Kinderstad is splinternieuw en pas geopend door prins Maurits en prinses Marilène.

Het is voor Nicole en Marijke, stadhouders, nog koffiedik kijken met betrekking tot wat er kan en hoe het eruit gaat zien. Dat geldt ook voor mij; allebei kijken we er fris tegenaan. Ook is aangegeven dat nooit bekend is hoeveel kinderen er gaan zijn. Soms zijn er twee, soms twaalf. Na een aantal keren uitstel is afgesproken dat ik kan kiezen tussen de zondag- en de dinsdagmiddag. Ik besluit te kiezen voor de zondagmiddag.

Bij binnenkomst rond 15.00 uur zijn er geen kinderen. Stiekem ben ik een beetje blij, maar dat is pure onzekerheid; ik stap daar vanaf en wil vandaag gewoon clownen, al is het voor één kind.

Rond 15.30 uur komen er twee kinderen binnen met één ouder. Die begeleiding is verplicht. Ik merk dat ik dit vooral zie als een paar extra ogen die mij beoordelen

Ik kleed mij om, draal nog vijf minuten en dan gaat Clown Powie naar binnen. Het meisje, Elsa*, ongeveer 12, heeft kalktekort en loopt met een mobiel rek dat zij op wieltjes mee duwt. Er hangt een zak aan die met een slang verbonden is met haar hand. Het contact is makkelijk gelegd. Ze houdt zich bezig met de muziek. Je kunt hier zelf dj spelen. Ik vraag of ze een favoriete artiest heeft. “Zeker, dat zijn Nick en Simon. Die komen uit Volendam en ik kom uit Urk!” We blijven daar nog even en dan wil ik wel meer zien van Kinderstad. Elsa zegt dat zij mij wel even rondleidt. We lopen langs een tekentafel waar Xavio zit. Hij is ongeveer 9 en is met zijn moeder. Ik stel mij voor; hij is onzeker. Ik krijg een hand, maar ondertussen kijkt hij naar beneden.

Elsa roept dat ik verder moet lopen. Ze loopt met het rek alsof zij nooit anders doet. Ze laat mij alles zien. Ze draagt een bril en ziet dat die van mij stuk is. Ik zeg dat we beter kunnen ruilen en daar dollen we nog wat over. Ze rent weg met het rek aan haar hand. Dan komen we bij hele grote kussens waar je lekker op kunt zitten (en Powie natuurlijk helemaal in verdwijnt, niet meer overeind kan en zijn bril weer stukmaakt) en op een moment staan we bij het ‘vliegtuig’. Powie geeft aan dat hij best een stukje wil vliegen, maar er is niemand. Elsa zegt dat ik alvast moet gaan zitten. Het mobiele rek begint te piepen. De accu is leeg en dan moet de stekker erin. Elsa zegt dat het wel kan wachten, maar Powie weet niet of dit verstandig is. “Er brandt niet alleen een geel maar ook een rood lichtje!” Het verlengsnoer brengt uitkomst.

Clown Powie in het vliegtuig. (archieffoto)

Met een begeleidster loopt ze uit beeld en is zich aan het verkleden als stewardess. Als ze terugkomt, neemt ze de bestelling op. Plots loopt Xavio rondjes rond het vliegtuig en gluurt door de raampjes. Ik vraag aan hem of hij de piloot is. Elsa roept hem hierop ook om de piloot te zijn. Dat is teveel gevraagd.

Xavio zoekt de aandacht, want kleedt zich binnen tien minuten twee keer om: als ridder en als aap.

Dan gaat Elsa weg, want haar moeder komt en vertelt dat haar vader staat te wachten. Ze zegt wel dat ze zo weer terug is. Powie neemt toch vast afscheid en bedankt haar voor de rondleiding.

Dan durft Xavio dichterbij te komen. Hij is een beweeglijk mannetje en blijft rennen. We doen even tikkertje, maar Powie kan de trap niet goed op en struikelt af en toe. We gaan naar de microfoon en hij roept ondeugend: “mama is een dikkerd”. Powie schrikt en vraagt of dat wel mag. Xavio lacht het uit en doet het nog een keer. Daar komt mama al en die pakt hem beet; te laat weggerend!

Op naar de tweede verdieping. Hicham is een klein Marokkaans jongetje met een oogaandoening. Hij bouwt een toren en Powie mag helpen. Dan gaat het goed en…dan gaat het fout. De toren stort in. Geeft niks, samen proesten we het uit. Er verzamelt zich (had ik eerst niet in de gaten) een groepje mensen om ons heen. Komen allemaal naar Powie kijken. Een moeder rijdt de rolstoel van haar dochter tot op twee meter, zodat haar dochter kan kijken naar Powie. Je speelt met de een en anderen hebben daar dus ook plezier van. Dat hoorde ik achteraf van de vrijwilligers, want er gebeurt van alles, wat ik zelf niet in de gaten heb.

Het meisje in de rolstoel spreekt niet en kijkt vaak om zich heen. Zij weet echter precies waar Powie is. Als ik haar benader en haar hand kriebel, schudt ze in haar stoel en lacht veel. Aan haar moeder zie ik dat ze zich prima vermaakt en daardoor trouwens de moeder ook. Ik besef later pas dat dit precies de reden is waarom ik dit doe. Het gevoel van die middag komt dan pas binnen en raakt mij oprecht. Het gaat niet per se om gesproken woorden; aanraking en spiegelen werken zeker zo goed.

Ik begin een gesprek met een meisje (Shanna) dat een tekening aan het maken is voor haar opa. Ze is wat verlegen, maar geeft wel antwoord. Iets later voelt het voor haar vertrouwd, komt zij dichterbij en is zij totaal op haar gemak. Ontroerend, dit bewijst; het gaat om contact, niet om wie het hardst lacht.

Vanaf nu kan ik trouwens loslaten dat ouders ‘extra ogen zijn die mij bespieden’. Nagenoeg alle ouders wijzen hun kinderen juist op mijn aanwezigheid, lachen om grapjes of spelen mee.

De vrijwilligers hadden aan een paar kinderen gevraagd hoe ze het vonden. Een van de kinderen had gezegd: “Van de week waren er CliniClowns. Die waren niet leuk en saai. Clown Powie was wel heel leuk!” Die gaat in mijn CV!

Frank Westerop (alias Clown Powie)

* om privacyredenen zijn de namen van de kinderen gefingeerd.