Op een grijze maandagmiddag rijdt er plotseling een enorm blauw gevaarte rond het Ronald McDonald Huis en het ziekenhuis. Het is de 'werkauto' van Wim de Moor, een van onze gasten. Hij werkt bij de Mobiele Eenheid (ME) en dit is een zogenaamde `waterwerper'. Hij gaat een demonstratie geven voor de kinderen in het ziekenhuis, waar ook zijn dochter Elisa al lang is opgenomen voor een beenmergtransplantatie. Van achter de ramen kijken de kinderen toe.
Al lang ziek
De vijfjarige Elisa voelde zich sinds april 2006 al niet lekker. In het begin was niet duidelijk wat er aan de hand was. Op een bepaald moment woog ze nog maar 14 kilo. Elisa belandde in het VU Medisch Centrum in Amsterdam, waar duidelijk werd dat ze een bijzondere vorm van leukemie had. In augustus werd ze opgenomen en kreeg ze chemokuren ter voorbereiding op een beenmergtransplantatie.
Slopend
De transplantatie zou in het Wilhelmina Kinderziekenhuis plaats vinden waardoor Wim en Dini in het Utrechtse Huis terecht kwamen. In Amsterdam hadden ze geen gebruik gemaakt van het Ronald McDonald Huis want Dini sliep in het ziekenhuis naast Elisa. `Iedere nacht in het ziekenhuis slapen is niet vol te houden' zegt Dini. `Je voelt je na een tijdje gesloopt. Hier in het WKZ kan dat trouwens ook niet, omdat Elisa op een speciale afdeling ligt waar dat niet mag in verband met infectiegevaar. In het Huis kan ik rustig slapen, alhoewel ik ook wel eens `s nachts naar Elisa ga kijken.'
Om de tafel
`Het is ook heel erg belangrijk om voor je eigen ontspanning te zorgen hier in Huis, door goed te eten en het gezellig te maken.' zegt Wim. `In de woonkamer staat een grote tafel, waaraan 's avonds heel wat ouders zitten die hun verhaal vertellen. Het wordt er soms ook 'gewoon' gezellig. Alsof je met vrienden om de tafel zit. Er zijn ook ouders die zich liever op hun eigen kamer terug trekken. Dat kan natuurlijk ook!'
Dini: `Rond de kerst mochten we een tijdje naar huis met Elisa. We hebben nog twee kinderen en die kwamen eigenlijk heel wat aandacht te kort. Toen ze onlangs jarig waren hebben we daar echt een groot feest van gemaakt. Gelukkig was Elisa daar ook bij. Dan voel je hoe goed het is dat alle aandacht even naar de anderen gaat.'
Spannend
`Wij hebben echt hele spannende tijden beleefd met onze Elisa en we hebben nog niet het idee dat we er al zijn' zegt Dini.' Regelmatig heeft onze dochter het heel zwaar gehad en meerdere keren hebben we gedacht dat we haar zouden verliezen. In januari kreeg ze transplantatieziekte en was het echt leven tussen hoop en vrees.'
Een bijzondere manier om iets terug te doen
Tijdens hun verblijf in het Ronald McDonald Huis hebben Dini en Wim al heel wat bijzondere momenten beleefd. Ze hadden bijzondere gesprekken met andere bezorgde ouders en bouwden een speciale band op met het huismanagement en de vrijwilligers.
Wim heeft naast zijn werk bij de ME ook nog een borduurbedrijf en zo kon hij met korting het jaarlijkse eindejaarsgeschenk voor de vrijwilligers verzorgen. Mooie fleece dassen met het logo van het Ronald McDonald Huis Utrecht erop. Een bijzondere manier om iets voor de vrijwilligers en het Huis terug te doen.
Dini: `We mogen weer naar huis deze week en zullen moeten wennen aan het gewone leven thuis. We weten niet wat de toekomst gaat brengen, maar dat het Ronald McDonald Huis Utrecht een enorme steun voor ons is geweest in al die maanden staat vast!'
Elk jaar een thuis ver van huis voor 4.000 gezinnen dankzij uw steun!
Waar zitten we?
