Nee, een leuke kraamtijd is het niet geweest voor Jennifer en Frank Mollemans uit Helmond. Oók hadden ze nooit kunnen denken, dat ze zo'n lange tijd in het Ronald McDonald Huis zouden verblijven. Net voordat Jennifer ging bevallen, kwamen de artsen erachter dat er iets mis was. Jennifer had te veel vruchtwater, wat er op duidde dat hun zoontje er niets van gebruikte. De reden daarvoor was, dat hij geen aansluiting had van zijn slokdarm naar zijn maag. Van zó iets bijzonders hadden ze nog nooit gehoord. Een spannende tijd gingen ze tegemoet.
In Maastricht en Nijmegen was er geen plaats op de neonatologie afdelingen, Jayden was zeven weken te vroeg geboren en moest de eerste weken van zijn leven in de couveuse doorbrengen. Gelukkig werd er een plek gevonden in het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht. Frank en Jennifer kwamen op 3 maart 2006, één dag na de bevalling in het Ronald McDonald Huis in Utrecht terecht." Je wereld staat op zijn kop en je maakt je ongelooflijk zorgen om je kleine mannetje," zegt Jennifer. "En een echt leuke kraamtijd is er dan niet." Alle aandacht was er voor Jayden, er volgden meteen operaties, één voor het plaatsen van een katheter waarlangs Jayden voeding toegediend kreeg en een andere voor het aanleggen van een stoma.
Gasten Jennifer, Frank en Jayden
Dichtbij
Wat waren ze blij, om onder deze omstandigheden toch heel dicht bij hun Jayden te kunnen zijn, doordat ze in het Ronald McDonald Huis konden overnachten. Jennifer en Frank voelden zich al heel gauw thuis in het Huis. Ze vertelden dat de inrichting en de aankleding van het Huis daar wel voor zorgden. Jennifer: "Het ging gewoon vanzelf_ook de manier waarop de vrijwilligers en het management je verwelkomen en hoe ze je op je gemak stellen."
Bijzonder vonden Jennifer en Frank het ook, dat de meeste vrijwilligers goed aanvoelen waar je behoefte aan hebt. Jennifer "Het ene moment wil je gewoon alleen gelaten worden, het andere ogenblik wil je je verhaal vertellen en gelukkig is er dan een luisterend oor, of heel simpel samen een kop koffie drinken. Dan weer een praatje in het washok, al die kleine dingen helpen!"
Intens
"Als je zolang in het Huis verblijft zoals wij gedaan hebben, zie je heel veel gasten komen en gaan," vertelt Jennifer. "Dat valt niet altijd mee, zeker niet als je niet weet hoe lang het allemaal nog gaat duren voor je eigen kind. Maar helemaal niet, als de leefregels niet door iedereen nageleefd worden om het verblijf voor alle gasten aangenaam te laten zijn. We hebben, en dat mag je ook weten hoor, echt wel eens lopen mopperen over het asociale gedrag van sommige gasten. Het is geven en nemen in het Ronald McDonald Huis en we zijn allemaal gespannen_dus soms wordt het je gewoon te veel!"
"Je mist ook je familie en vrienden enorm, maar gelukkig konden die op bezoek komen in het Huis. Meestal gebeurde dat in het weekend. Misschien juist daarom dat je door de dag heen intenser contact maakt met andere ouders en elkaar op die manier onderling probeert te steunen."
Bijzondere band
Eind juli 2006, na een verblijf van vijf maanden is de familie Mollemans eindelijk naar huis gegaan, met Jayden. Zijn slokdarm was ondertussen verbonden met zijn maag, de katheter en stoma waren verwijderd. Jayden had nog wel een sonde. Helaas moesten ze weer heel gauw terugkomen vanwege een complicatie bij Jayden. "Het Ronald McDonald Huis voelt dan wel heel vertrouwd, maar we zijn toch liever thuis."
Regelmatig moeten Frank en Jennifer met Jayden nog naar het WKZ voor controle of kleine behandelingen. Elke keer steken ze dan even de straat over vanuit het ziekenhuis, voor een kop koffie en een praatje. Jennifer: "Er is toch een bijzondere band gegroeid met sommige ouders en met de medewerkers van het Ronald McDonald Huis."
Met uw steun logeren dagelijks ruim 150 ouders dicht bij hun zieke kind
Waar zitten we?
