‘De Huiskamer is zo huiselijk, het voelt niet alsof ik nog in het ziekenhuis ben. Ik kan mij hier even terugtrekken en de vrijwilligers zijn superaardig!’ Sinds de opening is Silvia Schakel, moeder van Marvin, regelmatig in de Huiskamer te vinden. ‘Het ziekenhuis vormt de rode draad in ons leven, ik kom hier al zeven jaar met mijn zoon Marvin.’
Huppelend naar het ziekenhuis
Silvia Schakel voelt zich thuis in de Ronald McDonald Huiskamer in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht.
Marvin is ondertussen elf jaar en heeft het syndroom van Joubert. Als gevolg daarvan moest hij in 2010 een niertransplantatie ondergaan en zoals het er nu naar uitziet, volgt er ook nog een levertransplantatie. Marvin’s milt is eveneens aangetast. ‘Je wereld stort in maar je relativeert en gaat door, voor Marvin maar zeker ook voor de rest van het gezin. Ik ben een positief ingesteld persoon die niet snel bij de pakken neer gaat zitten, daar heeft niemand wat aan. Marvin zelf gaat altijd huppelend naar het ziekenhuis en komt even vrolijk weer naar buiten’
Speelparadijs
Voordat de Huiskamer er was, maakte Silvia gebruik van de afdelingshuiskamers. ‘Maar daar hoor je de kinderen huilen, apparaten piepen en verpleegkundigen lopen in en uit, het voelt alsof je nog steeds op de afdeling bent. Het is goed dat deze huiskamers er zijn maar het is er vaak druk en privacy is er niet. Ik voel mij soms verplicht met andere ouders te praten, ook al heb ik daar niet altijd zin in.’
‘Ik stond perplex toen ik voor het eerst in de Ronald McDonald Huiskamer kwam. Marvin wist niet waar hij kijken moest. “Mam, ze hebben computers en een grote tv!” riep hij enthousiast. Het is net een speelparadijs voor kinderen, je hebt hier alles bij elkaar: boeken, spelletjes, games, dvd’s, speelgoed. Overal zijn zithoeken waar je even rustig kunt gaan zitten, alleen of met je gezin of bezoek. Mijn andere twee kinderen kan ik hier veilig en rustig laten spelen in de speelhoek, er zijn zelfs traphekjes. Als ze iets rumoeriger zijn, is dat minder erg dan in de afdelingshuiskamer waar de zieke kinderen vlakbij liggen. En er is ook nog een babykamer, douche en familiekamer.’
Quality time
‘Tijdens het wachten voor en tijdens operaties bleven we eerst altijd op de afdelingskamer of we liepen wat rond door het ziekenhuis. Nu betekent die wachttijd echt quality time voor mij en Marvin. In de Huiskamer drinken we wat en spelen spelletjes aan de grote tafel. Laatst mocht Marvin eerder naar huis. Hij was heel teleurgesteld want hij had zich erop verheugd om samen film te kijken hier met popcorn erbij. Mijn liefste wens is dat ik hier nooit meer hoef te komen maar ze hebben in de Huiskamer echt alles wat ouders en hun kinderen nodig hebben. Petje af voor iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt én maakt!’
Uw hulp maakt jaarlijks 60.000 nachtjes slapen in een Ronald McDonald Huis mogelijk
Waar zitten we?
