Klaas Piet en Dita Vellema uit Deventer behoorden tot de eerste vaste gasten van Ronald McDonald Huiskamer Utrecht. De Huiskamer blijkt voor hen een rustpunt in een zeer emotionele en hectische periode van hun leven.
Hartafwijking
Klaas Piet en Dita Vellema met de kleine Ruben in Ronald McDonald Huiskamer Utrecht.
Na 33 weken zwangerschap beviel Dita op 21 augustus 2010 van zoon Ruben. Ruben woog slechts 1860 gram. Als neonatologieverpleegkundige wist Dita heel goed dat hij in de couveuse zou komen te liggen op ‘haar’ afdeling. De eerste week ging het goed, maar na een week werd hij ziek. Een infectie, dacht men, maar dat bleek niet zo te zijn. Ruben werd uiteindelijk overgebracht naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) waar een zeer ernstige hartafwijking werd vastgesteld. De wereld van Klaas Piet en Dita stortte in. Drie dagen later werd Ruben geopereerd. Gelukkig konden zijn ouders direct terecht in Ronald McDonald Huis Utrecht naast het WKZ.
Leven vanuit de auto
Eind september mocht Ruben naar huis en daarna kreeg hij net als andere baby’s de nodige inentingen. Maar Ruben werd daardoor weer ziek en moest terug naar het WKZ, waar een hartkatheterisatie volgde. Drie weken na thuiskomst was het weer mis en moest Ruben weer naar het WKZ. Dit keer was er helaas geen plek in het Ronald McDonald Huis. Klaas Piet en Dita wilden heel graag bij hun zoon blijven en op en neer rijden naar Deventer was geen optie. “We leefden vanuit de auto”, zegt Klaas Piet. “Gelukkig was er de Huiskamer . Daar konden we douchen, eten, familie ontvangen en rusten tussen de voedingen van Ruben door”, vult Dita aan. “De hele dag bij Ruben op de kamer zitten was zwaar. Als hij sliep, konden wij in de Huiskamer tot rust komen. ”Klaas Piet: “We waren vaak achter de computer te vinden om familie per mail op de hoogte te houden”.
Thuis
De familie Vellema is nu thuis. Ze maken nog steeds gebruik van de Huiskamer, als Ruben voor controle of onderzoeken in het ziekenhuis moet zijn. Dita: “We hoeven niet meer in de Huiskamer te douchen, maar even tot rust komen doen we er nog steeds. Ook het contact met de vrijwilligers vinden we fijn. We zijn al veel in de Huiskamer geweest, waardoor wij nieuwe vrijwilligers af en toe kunnen vertellen waar alles staat. Best grappig”.
Ruben is nu een blije baby die goed groeit en zich goed ontwikkelt. Hem staat nog wel een aantal hartkatheterisaties te wachten, en rond zijn tweede levensjaar een grote hartoperatie . Zijn ouders zijn positief. Dita: “We genieten nu volop van de gewone dingen die wij als heel bijzonder ervaren”.
Een ziek kind kán niet zonder zijn vader en moeder!
Waar zitten we?
