‘In colonne naar het ziekenhuis om te voeden’

De Doetinchemse familie Masselink was al een paar keer eerder in het Ronald McDonald Huis Nijmegen geweest toen begin augustus 2009 hun zoontje Sverre werd geboren. Sverre lijdt aan een energiestofwisselingsziekte en dat betekende dat hij na zijn geboorte moest worden opgenomen in het UMC St Radboud. De familie Masselink verbleef in het Huis en in die periode werden er in het ziekenhuis nog zes kindjes geboren die langer moesten blijven; een daarvan is helaas overleden. Hun ouders, vier stellen, logeerden net als de familie Masselink in het Ronald McDonald Huis en al gauw waren de eerste contacten gelegd.

Familie Masselink hield vrienden voor het leven over aan het Huis

Vaste voedingstijden

Sandra Masselink: “In de eerste twee weken van augustus hebben we in het Huis heel intensief contact gehad met de andere ouders. Onze baby’s – Sven, Maud, Sverre en de tweelingen Julia & Emma en Jaro & Kyra* – lagen allemaal op de intensive care en high care en hadden vaste voedingstijden. Zo kwam het dat we in colonne op die vaste tijden naar het ziekenhuis liepen. Er was een klik en het contact werd hechter; op een gegeven moment kenden we elkaar en merkten we het bijvoorbeeld ook als iemand er niet was: ‘Hé, zij zijn laat vandaag’.

Aan het oud bruin

'We hebben heel wat gezellige avondjes in het Huis doorgebracht'Niet alleen tijdens het voeden vonden de ouders steun bij elkaar. Sandra: “We wisselden ook tips uit en ’s avond in het Huis zaten we met de dames vaker aan het oud bruin om de borstvoeding op gang te brengen. Het was toen heel mooi weer dus we hebben heel wat gezellige avondjes in de tuin van het Huis doorgebracht. Sterker nog, de laatste avond hebben we met z’n allen de koelkast leeggemaakt, alle drank en lekkere hapjes zijn op gegaan. De volgende dag kreeg ik van iemand te horen dat ik er slecht uitzag, zou wel van de zorgen komen. Maar het kwam gewoon van het ‘feestje’ dat we de avond daarvoor hadden gehad!”

Pasgeboren kindje

Over het contact met de andere ouders is Sandra zeer positief. “De band die we met de groep uit 2009 hebben opgebouwd is uniek. Ik denk dat dit veel te maken heeft met het feit dat we allemaal een pasgeboren kindje hadden. We brachten veel tijd door in het Huis en relatief weinig in het ziekenhuis, ik denk dat dat bij een ouder kindje andersom is. Een baby slaapt nog veel, daar kun je niet constant naast zitten en als moeder moet je aansterken na de bevalling. Maar ook het vaste voedingsschema maakt dat je veel met elkaar optrekt.”

Barbecue

De hechte band bleek er nog gewoon te zijn toen de groep in juni van dit jaar weer bij elkaar kwam. “Toen we in het Huis zaten hadden we het al wel eens gehad over een barbecue maar dat is er toen niet van gekomen. We hebben echter mailcontact gehouden en in juni, toen de kinderen 10 maanden waren, hebben we bij ons in de tuin alsnog gebarbecued. Het was grappig om te zien dat ondanks het feit dat je alleen maar via de mail contact hebt gehad met elkaar, iedereen nog ‘hetzelfde’ was als toen in het Huis. Dat komt denk ik doordat je in het Huis zo’n spannende tijd doormaakt dat je je niet anders kunt voordoen dan je werkelijk bent. De sfeer was heel ontspannen, het voelde gelijk weer helemaal goed. Zo goed dat we zelfs hebben afgesproken om in februari met z’n allen – een groep van 10 volwassenen en 10 kinderen – een weekje naar een vakantieboerderij te gaan. En hopelijk houden we ook daarna nog lang contact. Maar dat zit wel goed volgens mij, het Huis heeft ons echt vrienden voor het leven gegeven”, besluit Sandra dit mooie verhaal.