‘Daar kwam opeens Chantal Janzen met haar gezin op bezoek!’

De familie Baltesen verblijft bijna een half jaar in Ronald McDonald Huis Maastricht, nadat bij hun zoon Ayrton een hersentumor wordt geconstateerd. Moeder Marion vertelt hoe deze zware tijd in het Ronald McDonald Huis iets draaglijker werd. Ook memoreert ze aan een wel heel speciaal moment in het Huis: een ontmoeting met Chantal Janzen.

“30 september 2009 is de dag die ons hele leven compleet heeft veranderd. Onze oudste zoon Ayrton (12 jaar) gaat ‘s morgens op het schoolkamp van groep 8. ‘s Avonds om half elf gaat de telefoon: onze zoon is ziek geworden op kamp. Hij was nooit ziek, hoe kon dit nou? Aan de stem van de leraar hoorden we dat het niet pluis was. Ik ben toen meteen de auto in gestapt.

Slecht nieuws

Toen ik er aankwam, was de ambulance er al. Aangekomen in het ziekenhuis in Roermond ging het steeds slechter met Ayrton. Niemand begreep wat er aan de hand was.  De kinderarts kwam al snel met het voorstel een scan van zijn hoofd te maken. Een half uur later kwam hij terug en zei: ‘Mevrouw, ik heb slecht nieuws voor u: uw zoon heeft een flinke hersenbloeding.’ Ayrton moest direct naar Maastricht worden overgebracht.

'Als snel was het Ronald McDonald Huis mijn tweede thuis.'Om half vijf ’s morgens kwam de voorlopige diagnose: een waterhoofd. Ze hadden twee drains aangebracht naar buiten toe. Als Ayrton het zou overleven - deze kans was klein - moesten ze een CT-scan maken, want er zat waarschijnlijk een tumor in zijn hoofd.

Rond een uur of negen had de verpleging van de PICU voor ons een kamer geregeld in het Ronald McDonald Huis. Ik stelde mij er helemaal niks van voor en het maakte me ook niet zoveel uit. Tenslotte zit je er voor je kind. Maar al snel was het Ronald McDonald Huis mijn tweede thuis en zeer belangrijk.

Niet alleen

Ik heb er zelf bijna zes maanden gewoond. In de weekeinden kwamen mijn man en mijn zoontje. Er werd tijdens feestdagen, zoals kerst en oud en nieuw, gezorgd voor lekker eten, een mooie sfeer in Huis en voor heel veel liefde en warmte. Eén keer in de maand kookte een groep vrijwilligers voor ons en dan werd er met iedereen in het Huis samen gegeten.

Je leeft in een andere wereld als normaal en je leert het leven anders te zien als je in het Ronald McDonald Huis zit. Sommige mensen gaan met veel verdriet naar huis omdat hun kind niet beter wordt of het niet gehaald heeft. Ook dat verdriet deel je in het Ronald McDonald Huis.

Onverwacht bezoek

Op nieuwjaarsdag zaten we ’s middags aan tafel. We waren maar met twee gezinnen in het Huis, de rest was naar huis gegaan om familie of vrienden te bezoeken. Daar kwam opeens Chantal Janzen met haar gezin op bezoek! Dit was wel heel bijzonder. Onze zoon mocht zo nu en dan eens mee naar het Ronald McDonald Huis en ik heb hem dan ook mogen halen toen Chantal bij ons was. Het was zo leuk en spontaan! We hebben hele leuke foto’s mogen maken en een heel gezellige middag gehad.

Onze Ayrton had al snel een foto van Chantal en hem boven zijn bed hangen, waar heel wat broeders en dokters jaloers op waren.

Doorstaan

Ik ben heel blij dat wij in de periode dat Ayrton in het ziekenhuis in Maastricht lag, in het Ronald McDonald Huis mochten verblijven. Door de liefde, de warmte, de sympathie en een luisterend oor van de mensen om ons heen hebben wij deze tijd kunnen doorstaan. Anders hadden we het nooit volgehouden. Wanneer mijn zoon weer een terugval  krijgt (en dat is tot nu toe al twee keer gebeurd), weet ik dat ik weer met een warm hart in het Huis word ontvangen.”