Sommige gezinnen vinden noodgedwongen maandenlang een thuis in een Ronald McDonald Huis. Zoals de familie Potappel uit Emmeloord, die maar liefst acht maanden in Huis Groningen verbleef nadat moeder Jenny veel te vroeg beviel van een tweeling.
Dankzij de steun van donateurs kunnen gezinnen zoals de familie Potappel binnen vijf minuten bij hun kind zijn voor een knuffel. Helpt u ook mee? Vanaf € 5,- per maand of met een eenmalige donatie steunt u het Ronald McDonald Kinderfonds.
Erwin en Jenny Potappel kregen in april 2006 hun eerste kind. Na een ziekenhuisopname van Jenny werd zoon Thomas Reeuwke geboren. Hij heeft het moeibius syndroom (aangezichtverlamming) en klompvoetjes. Anderhalf jaar later raakte Jenny opnieuw zwanger, dit keer van een tweeling. Op de echo was te zien dat bij één van de baby’s de navelstreng aan de verkeerde kant van de placenta zat; hij had hierdoor een groeiachterstand.
Een aantal weken later werd Jenny met zwangerschapsvergiftiging opgenomen in Groningen. Na 28 weken zwangerschap werden Jeffrey en Sharon geboren; ze werden direct naar de afdeling neonatologie gebracht. Jenny mocht zelf na tien dagen naar huis.
“Daar sta je dan. En nu? In Emmeloord een peuter van twee en in Groningen een tweeling van 28 weken: Sharon één kilo en Jeffrey 723 gram.” Jenny klopte aan bij het Ronald McDonald Huis: “Dat was net aan het verhuizen naar het nieuwe onderkomen. Daarom hebben we de eerste week ergens anders geslapen. Na een week kwam er een kamer vrij in het Ronald McDonald Huis.”
"Na verloop van tijd voelde het echt als ons tweede ‘thuis’."
Het gezin leefde tussen hoop en vrees: “Sharon was vier dagen oud toen ze naar de operatiekamer moest vanwege een gekantelde darm. Jeffrey lag tot augustus op neonatologie aan de beademing. Hij kreeg drie keer een zware longontsteking. Het was iedere keer kantje boord.”
In mei 2008 werd de tweeling gesplitst; Sharon ging naar het Martini Ziekenhuis. “Iedereen in het Ronald McDonald Huis leefde erg met ons mee. Ik kon de auto onder het Huis parkeren, zodat ik van 9 uur tot 14 uur naar Sharon kon en dan van 17 uur tot 21 uur naar Jeffrey.”
Na 44 dagen in het Martini Ziekenhuis mocht Sharon met haar moeder mee naar huis: het Ronald McDonald Huis welteverstaan. Haar vader Erwin kwam steeds als hij vrij was van zijn werk en in noodgevallen.
Jenny vertelt de tijd in het Huis als erg positief te hebben ervaren. “We kregen in het Ronald McDonald Huis een grotere kamer, waar ik beter met de kinderwagen in kon komen. Alle dingen die nodig zijn voor Thomas en Sharon waren aanwezig. Het gaf mij vooral rust dat ik een kamer had dicht bij mijn kinderen in de buurt. Je kunt met andere gezinnen of vrijwilligers praten in de gemeenschappelijke ruimtes, maar als je daar geen zin in hebt ga je naar je kamer. We hebben heel goed gemerkt wat de noodzaak is van Ronald McDonald Huizen. Het Huis in Groningen zit bijna altijd vol."
Jeffrey kreeg in augustus een canule, een hol buisje dat in het lichaam wordt gebracht zodat medicijnen kunnen worden toegediend. Hij lag een tijdje op de kinder-Intensive Care en werd op 29 december ontslagen uit het ziekenhuis; toen kon het gezin echt naar huis.
Jenny vertelt dat het nu erg goed met de tweeling gaat: “Jeffrey heeft nog steeds een canule en ligt thuis aan de beademing. De tweeling ontwikkelt zich verder goed: Sharon loopt al zelf en Jeffrey ook, als hij kan leunen op een muur of de bank. We moeten nog wel eens terug naar het ziekenhuis in Groningen en maken dan, als er plaats is, weer dankbaar gebruik van het Ronald McDonald Huis.”
Elk jaar een thuis ver van huis voor 4.000 gezinnen dankzij uw steun!
Waar zitten we?
Nieuws
Populair op deze site
Deze site is
mogelijk gemaakt door: 
en 
