Het verhaal van… Nadine

Elke en Klaas, de ouders van Nadine, die veertien weken te vroeg is geboren in het UMCG in Groningen, verbleven meer dan twee maanden in een Ronald McDonald Huis. Elke: “Deze periode was voor ons heel heftig omdat we eerder een dochtertje hebben verloren omdat ze te vroeg geboren was.” Elke werd toen na slechts 25 weken ingeleid omdat ze het HELLP-syndroom had, een ernstige vorm van zwangerschapvergiftiging. Charlotte werd geboren. Het kleine meisje heeft slechts een uur geleefd. Tijdens de zwangerschap van hun tweede dochtertje Nadine was de angst voor het syndroom groot. “We hebben enorm veel verdriet om het verlies van Charlotte en dat wil je nooit meer meemaken.” Met Nadine leek alles goed te gaan. Tot in de 20^ste week.

Geboorte van Nadine na 26 weken

“Na constatering van een  groeiachterstand bij Nadine ging ik in week 24 voor een echo naar Groningen. De echo bevestigde dat Nadine niet goed groeide en na 26 weken ben ik opgenomen. Op 14 november zag de CTG en dus de harttonen van onze dochter er goed uit. Omdat het druk was in het ziekenhuis bleef de CTG iets langer aan. Toen zagen we de eerste ‘dip’ in de hartslag en meer volgde. Mijn ouders werden de kamer uit gestuurd en voor ik het wist lag ik in de OK voor een keizersnede. Doordat ze zo klein was, was ze bovenin de buik geklommen. Ondanks dat het lang duurde en de gynaecoloog het van de arts-assistent moest overnemen, hebben ze haar goed kunnen halen. Omdat alles in eerste instantie goed leek te zijn was Klaas thuis weer aan het werk gegaan, maar hij is toen met een noodgang weer naar het ziekenhuis gekomen en heeft gelukkig de geboorte van onze dochter meegemaakt.” Nadine woog 550 gram en was 30 cm lang.

Belangrijke en waardevolle momenten

Na de geboorte kwam een periode van veel onzekerheden. Nadine moest aan de beademing en verloor na de geboorte gewicht zodat ze onder de 500 gram woog. In totaal heeft ze 8 weken in het UMCG in Groningen gelegen. Elke en Klaas logeerden in het Ronald McDonald Huis Groningen en ondervonden zelf hoe belangrijk de Ronald McDonald Huizen voor ouders zijn. “Ze is in die periode drie keer ziek geworden. De eerste sepsis was de dag na Sinterklaas. Als we niet in het Ronald McDonald Huis hadden gelogeerd, hadden we nooit zo snel bij haar kunnen zijn. Het is ’s nachts vaak nog spannender en op die momenten geeft het zoveel rust om te weten dat als er iets is, je er zo bent. Het ziekenhuis belde ook als ze huilde, of ik haar zelf wilde komen troosten. Belangrijke momenten die er alleen kunnen zijn als je dicht in de buurt bent. En dat kon door het Ronald McDonald Huis.”

Verhuizen naar het MCL en het Ronald McDonald Huis Friesland

In de eerste week van het nieuwe jaar mocht Nadine naar het MCL in Leeuwarden. Ze woog toen nog maar 1150 gram. In het ziekenhuis in Groningen vormde het RS virus op dat moment een risico en mede daarom werd een verhuizing voorgesteld. Gelukkig was ze sterk genoeg om te mogen verhuizen. Nadine werd in het ziekenhuis MCL opgenomen, Elke en Klaas in Ronald McDonald Huis Friesland. “Huis Friesland voelde als een warm bad. Er wordt echt met je meegedacht en meegeleefd. Toen we terug moesten naar Groningen omdat Nadine een liesbreukoperatie moest ondergaan, boden Huismanagers Chris en Trienke aan om al onze spullen in de kamer achter te laten. Enkel als de kamer nodig was, dan zouden zij onze spullen opruimen. In Groningen kon Nadine gelukkig met een ruggenprik verdoofd worden, maar als je haar huilend bij de anesthesist achterlaat, dan hou je het niet droog. De operatie verliep goed  en terug in Leeuwarden konden we zo ‘onze’ kamer weer in en konden we ons verhaal kwijt bij Chris, Trienke en de vrijwilligers.”

Mooie momenten om te delen

Hoe klein de vooruitgangen soms waren, in Huis Friesland wisten ze wat het voor ons betekende. Ik liep dan ook graag met nieuws even naar de vrijwilligerskamer of naar Trienke toe. Het is fijn dat contact met andere gasten of vrijwilligers altijd kon, maar niet voelde als een verplichting. Soms is het lekker om even gewoon tv te kijken. Ik kookte in het huis, hoewel dat vaak opwarmen betekende. Ik ben zo blij dat het Huis er was, ik zou niet weten wat we zonder hadden moeten doen. Voor ons is het ‘maar’ 35 minuten reizen naar het ziekenhuis. Misschien klinkt dat niet lang, maar als er iets gebeurt met je kindje is elke minuut te lang.  Daarbij bezochten we Nadine minstens drie keer per dag en omdat we borstvoeding wilde proberen te geven werd dit aantal nog hoger. Daarvoor is niet heen en weer te reizen.”

Nadine nu

Nadine is afgelopen november 1 jaar geworden. Op die dag woog ze 5,8 kilo en was ze 64 cm lang. “Een klein meisje, maar een enorme vechter. Daardoor is ze het vrolijke meisje geworden die je ’s ochtends tegemoet komt met een lach. Elke dag denk ik weer wat een wonder dat is en wat we hadden gemoeten zonder het Ronald McDonald Huis. We zitten nu in het nazorgtraject. Dat betekent bijvoorbeeld dat het consultatiebureau bij ons thuis komt. Ze mag het 1^ste ( en waarschijnlijk het 2^de) jaar niet naar de peuterspeelzaal of andere plekken waar meerdere kinderen bij elkaar zijn. Daarom past Beppe (oma) twee dagen in de week op. We hebben regelmatig controles in Groningen en in Leeuwarden. In het tweede geval showen we regelmatig met veel trots onze Nadine in het Huis.”

“Ze maakt nu aanstalten om te kruipen. Als ze iets in haar koppie heeft, gebeurt het ook. Prachtig om te zien. Als puber wordt het misschien een ander verhaal, maar ook daar kijk ik naar uit!”