Vrijwillig Verteld

2011 was het Jaar van de Vrijwilliger. Het Ronald McDonald Kinderfonds is een van de grootste vrijwilligersorganisaties van Nederland met meer dan 1.500 mensen die zich belangeloos inspannen in een van de Ronald McDonald Huizen, Huiskamers, Vakantie- en Sportlocaties.

Al onze vrijwilligers zijn opgeroepen om in het kader van het Jaar van de Vrijwilliger hun verhaal te vertellen. Welk moment zullen ze nooit vergeten? Welke gasten blijven hen altijd bij? Welke gebeurtenis heeft ze geïnspireerd. Kortom: welk verhaal willen zij 'vrijwillig vertellen'. Op deze pagina leest u de mooiste verhalen.

 

 'Aanpakken van alledaagse zaken is verfrissend'

In het dagelijks leven ben ik werkzaam als kinderpsycholoog. Ik ben vrijwilliger in het Ronald McDonald Huis om ook de andere kant van de hulpverlening mee te maken. Het is verfrissend om tijdens het vrijwilligerswerk de alledaagse zaken aan te pakken met vooral ouders. Toch merk ik ook tijdens het werk in het Huis vaak weer goed waar mijn hart ligt!

Handje helpen

Rond het WK in Zuid-Afrika had ons Huis van een sponsor een groot pretpakket gekregen met allerlei oranje artikelen. Een ervan was een levensgroot tafelvoetbaltafel. Mijn maatje en ik hadden als opdracht gekregen om deze in elkaar te zetten. Een leuke klus voor de meestal rustige avonddienst. Tijdens het klussen kwam een gezin zich aanmelden. Mijn maatje deed de inschrijving met moeder. Vader zat ook aan tafel, samen met twee zoons van een jaar of 8 en 10. Ze zagen er tamelijk bedrukt uit. Ik vroeg ter afleiding aan de jongens of ze mij een handje wilden helpen met het in elkaar knutselen van de tafel, met als beloning natuurlijk een potje tafelvoetbal! Ze hadden er wel oren naar en keken met mij mee. Vader had zelf echter ook behoefte om zijn gedachten eventjes te verzetten, dus met z’n vieren ontfermden wij ons over de onderdelen van de tafel. Er waren maar twee schroevendraaiers, die deelden we om de beurt. Toen het gevaarte af was, droegen de jongens hem naar zijn plaats. Samen deden we een potje tafelvoetbal. Tijdens het spelen vonden de jongens ruimte om te vertellen over hun zieke zusje.

Zes 

Op een andere avond kwam er een jongetje van een jaar of 5 de vrijwilligerskamer binnenwandelen. Hij vroeg of hij de sleutel mocht van de Wii spelcomputer. Dat mocht natuurlijk! Ik vroeg hem hoe oud hij was. Het jongetje dacht een paar tellen heel diep na, terwijl hij schuin omhoog keek en zei toen: “Zes”. Ik liet hem de sleutel zien, waaraan een kaartje is bevestigd: “Niet voor kinderen jonger dan 6 jaar”. We waren het erover eens dat hij bofte en spraken af dat hij, als hij klaar was, de sleutel weer terug zou komen brengen. En inderdaad: na een half uurtje liep hij de kamer weer in met de sleutel. Bij een complimentje dat hij zich zo goed aan onze afspraak gehouden had, straalde hij enorm!

Genoeg koekjes eten

Juist deze alledaagse, “down to earth” gebeurtenissen geven een goed tegenwicht aan mijn baan. In het Huis aan kinderen vertellen waar de chocomelk en fristi staat, en ze op het hart drukken toch vooral genoeg koekjes te eten, zorgt voor enkele dingen. Ten eerste dat de in het Huis logerende kinderen zich eventjes in de watten gelegd voelen. Ten tweede dat ik weer even weet voor wie ik het allemaal doe!

Baukje Koers

Vrijwilliger Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam

Eerder gepubliceerde verhalen in de reeks 'Vrijwillig Verteld':

'Kerstdiner sprak niet vanzelf' door Eveline ter Beek

Het hoort bij het leven door Marlies Sienot

Vrijwilligerswerk is win-winsituatie door Fiena Emonds

Ik en mijn Ronald McDonald Huis door Marion Brands

Spookgeluiden in Ronald McDonald Huis Friesland door Minke Garmann

Voor het eerst gasten geweigerd door Alice ten Doesschate

Dankbaar dat eigen kinderen wel gezond zijn door Leo Claassens

De eerste keer clownen in Kinderstad door Frank Westerop